In Memoriam Paul van Lieshout

15 september 2022


Paul van Lieshout (1943-2022) - husselaar met sigaartje & backhand

Onze vaste husselaar Paul van Lieshout is overleden. Reken maar dat we hem gaan missen. En eigenlijk missen we hem al sinds eind vorig jaar, toen langzaam maar zeker en onafwendbaar duidelijk wordt dat ‘onze’ Paul niet meer de oude Paul zou worden.

Nadat ik me een jaar of acht geleden aansloot bij de maandag-hussel, is Paul - toen 70 - één van de eersten die contact maakt. Het is meteen raak want nadat ik vertel over m’n werk in de Rotterdamse haven, komt het gesprek al snel op de Holland Amerika Lijn en de cruisewereld waarin hij jaren heeft gewerkt. En ik begrijp meteen zijn snor, die vroeger - voor de ‘vergrijzing’-  vast enorm moet zijn geweest, zo stel ik me voor. 


Huge ! Zo’n borstelige snor, die ruim over je bovenlip hangt. Insiders spreken dan over een walrussnor. Albert Einstein had er eentje, evenals Johan Derksen, maar die hangt teveel in punten langs zijn mondhoeken. De snor van Paul daarentegen is wat korter, vrolijker. Zeker als hij lacht.
En onder die snor hoort dan een sigaartje. Ook zo’n onafscheidelijk attribuut van Paul: lekker na  twee potjes tennis, onder het koffiedrinken. 


Paul heeft een heel eigen tennisstijl ontwikkeld. Zolang ik hem ken, retourneert hij alle ballen met zijn backhand. Het heeft hem menig punt opgeleverd. Vaak onverwacht veel. Een forehand vindt-ie kennelijk onhandig en heeft hij absoluut niet nodig. 

Daarbij heeft hij ook een typisch loopje. Oneerbiedig zou je dat gewoon sjokken noemen. ‘Schiet eens een beetje op man’, heb ik vaak gedacht. Maar op hetzelfde moment bedenk ik me dat hij zo’n tien jaar ouder is. In de oorlog geboren. Respect dus. ‘Paul mankeert nooit wat. Hij hoort goed, ziet goed….’ Je hoort het Hanneke zo zeggen als je haar op het Kastelenplein tegenkomt. Op z’n 75e schrijft ie zich dan ook doodleuk in voor het baanonderhoud.


Niettemin is dat loopje de afgelopen jaren wel steeds achteruit gegaan. Stapje voor stapje. Zijn hoofd ging ook steeds verder voorover hangen, als hij een gemiste bal moest oprapen. Wie een bal mooi retourneert, voor Paul onhaalbaar, krijgt steeds vaker te horen dat-ie ‘uit’ was. Vaak al ruim voordat-ie heeft gestuit.


Het zijn maar wat momenten en beelden die me te binnenschieten bij het lezen van Paul’s rouwkaart. Op die kaart staat: “Soms zou ik willen dat gisteren nooit voorbij ging, omdat vandaag alles zo anders is".
Ik hoop en denk dat ook Paul’s ontelbare Volley-uren bij zijn “gisteren” horen. 


Laten we Paul niet vergeten. Nooit.


Jaap Luikenaar

Nieuwscategorieën